مسئولیت نماینده، پاسخگویی به قانون یا تاوانِ اتهام دیگران؟
برق که میرود، فقط چراغ خانهها خاموش نمیشود
«کارگاه موقت» یا «کارخانه دائمی»؟
یکی از سر دلسوزی، دیگری با روایتسازی و تحریف واقعیت
بانکها حق برداشت خودکار از همه حسابها را ندارند!
نانِ گران، آردِ بیکیفیت؛ باز هم مردم باید تاوان بدهند؟
«مجوز داریم!»؛ جملهای که نباید به کارت سفید برای غارت بیتالمال تبدیل شود
مدیریت پسماند در غرب گیلان سالهاست به یکی از مهمترین چالشهای زیستمحیطی منطقه تبدیل شده است. در حالی که هر روز بر حجم زبالههای تولیدی در شهرستانهای تالش، رضوانشهر و ماسال افزوده میشود، راهکارهای موجود همچنان به دفن زباله محدود مانده است؛ روشی که نه تنها مشکل را حل نمیکند، بلکه آن را از چشمها پنهان میکند.
در سال ۱۳۹۶، با هدف پایان دادن به این چرخه معیوب، عملیات احداث کارخانه کمپوست غرب گیلان در منطقه داوان لیسار آغاز شد. پروژهای که قرار بود با ظرفیت پردازش روزانه ۲۵۰ تا ۴۰۰ تن زباله، بخش مهمی از معضل پسماند این سه شهرستان را برطرف کند. برای اجرای این طرح، میلیاردها تومان از منابع عمومی هزینه شد و بخش قابل توجهی از پروژه نیز به مرحله اجرا رسید.
اما این پروژه، پس از اعتراض برخی افراد و ورود دستگاه قضایی، متوقف شد و امروز به سرمایهای نیمهتمام تبدیل شده که در سکوت، فرسوده میشود. نتیجه این توقف نیز روشن است؛ از یک سو سرمایهای عظیم بلااستفاده مانده و از سوی دیگر، مردم منطقه همچنان باید پیامدهای دفن غیراصولی زباله را تحمل کنند.
واقعیت این است که سایتهای دفن زباله در تالش، رضوانشهر و ماسال، راهحل مدیریت پسماند نیستند؛ بلکه تنها انتقال و پنهان کردن مشکل هستند. این شیوه، علاوه بر هزینههای سنگین، موجب آلودگی خاک، آبهای زیرزمینی، انتشار شیرابه و بوی نامطبوع شده و سلامت ساکنان مناطق مجاور را با تهدیدهای جدی روبهرو کرده است.
البته نمیتوان نگرانیهای ساکنان منطقه محل احداث کارخانه را نادیده گرفت. هر پروژه زیستمحیطی باید با رعایت دقیق استانداردها، شفافیت، نظارت مستمر و جلب اعتماد مردم اجرا شود. اما راهحل این نگرانیها، رها کردن پروژهای که میلیاردها تومان برای آن هزینه شده نیست؛ بلکه رفع نواقص، اصلاح ایرادات و اجرای صحیح آن است.
امروز این پرسش جدی مطرح است که آیا منطقی است پروژهای که میتواند بخشی از بحران پسماند غرب گیلان را مدیریت کند، سالها بلاتکلیف بماند، در حالی که هر روز هزینههای دفن زباله، خسارتهای زیستمحیطی و فشار بر مردم افزایش مییابد؟
اکنون زمان آن رسیده است که مسئولان استانی و ملی، با بررسی دوباره این پروژه، رفع موانع قانونی و فنی، و در نظر گرفتن حقوق و مطالبات مردم محلی، درباره سرنوشت کارخانه کمپوست لیسار تصمیمی قاطع و کارشناسی اتخاذ کنند. ادامه وضع موجود، نه به سود محیط زیست است، نه به سود مردم و نه به سود سرمایههای عمومی. غرب گیلان بیش از هر زمان دیگری به یک راهکار اصولی، پایدار و علمی برای مدیریت پسماند نیاز دارد؛ راهکاری که از دل گفتوگو، کارشناسی و مسئولیتپذیری بیرون بیاید، نه از ادامه بلاتکلیفی.
بهرام سبزی
#صریح_خبر
