مردم از نان ناراضی‌اند؛ نانوا از آرد!
اما عجیب اینکه در این میان، همیشه یک نفر بازنده است: مردم!
تا دیروز، نانوا می‌گفت:
«قیمت نان با هزینه‌ها نمی‌خواند.»
مردم هم می‌گفتند:
«کیفیت نان پایین است.»
حالا قیمت نان افزایش پیدا کرده است.
پس انتظار منطقی بود که حداقل کیفیت نان هم بهتر شود.
اما ظاهراً فقط قیمت بالا رفته؛
کیفیت جا مانده است!
نان گران‌تر شده، اما نانی که به دست مردم می‌رسد، در بسیاری از موارد همچنان همان نان بی‌کیفیت گذشته است؛ حتی برخی شهروندان از بدتر شدن کیفیت گلایه دارند.
اینجا اما داستان تازه‌ای شروع می‌شود.
نانوا می‌گوید:
«مشکل از آرد است!»
می‌گوید آرد کیفیت لازم را ندارد؛
آرد نامناسب یعنی خمیر نامناسب و در نهایت نان نامرغوب.
حتی برخی نانوایان برای اینکه پاسخگوی اعتراض مردم نباشند، روی شیشه نانوایی می‌نویسند:
«مشکل از کیفیت آرد است!»
اما سؤال اینجاست:
مگر مردم آرد تحویل نانوایی می‌دهند؟
مگر مردم مسئول کیفیت گندم و آرد هستند؟
مگر مردم مسئول خرید، تولید، ذخیره‌سازی، توزیع و نظارت بر آرد هستند؟
پس چرا باید مردم و نانوا را مقابل یکدیگر قرار داد؟
یک بازی دو سر باخت!
اگر حرف نانوا درست است و کیفیت آرد پایین آمده، چه کسی باید پاسخگو باشد؟
اگر حرف نانوا درست نیست و مشکل از نحوه پخت است، چرا نظارت جدی وجود ندارد؟
اگر مشکل از قیمت‌گذاری است، چرا هزینه واقعی تولید شفاف نمی‌شود؟
و اگر هیچ‌کدام نیست، چرا مردم باید هر روز شاهد کاهش کیفیت نان باشند؟
این وسط، مردم چه دارند؟
نان گران‌تر.
کیفیت پایین‌تر.
و پاسخ‌های مبهم‌تر!
قرار بود با افزایش قیمت، بخشی از مشکلات نانوایی‌ها حل شود.
اما آیا قرار بود مردم پول بیشتری بدهند و در مقابل، کیفیت کمتری دریافت کنند؟
این دیگر اسمش اصلاح نیست؛ اسمش انتقال هزینه است.
آردی که یارانه می‌گیرد، چرا باید بی‌کیفیت باشد؟
آرد و نان با زندگی روزمره مردم گره خورده است.
وقتی دولت برای این زنجیره هزینه می‌کند، وقتی آرد با سازوکارهای حمایتی و یارانه‌ای به دست نانوایی می‌رسد، مردم حق دارند بدانند:
کیفیت آرد چگونه سنجیده می‌شود؟
چه نهادی مسئول کنترل کیفیت است؟
نمونه‌برداری چگونه انجام می‌شود؟
آیا نتیجه آزمایش‌های کیفی آرد به صورت شفاف اعلام می‌شود؟
و اگر آردی کیفیت لازم را ندارد، چرا همچنان وارد چرخه پخت و مصرف مردم می‌شود؟
نانوا را مقابل مردم قرار ندهید!
نانوا هم در این ماجرا نباید قربانی یک زنجیره معیوب شود.
اگر آرد مشکل دارد، نانوا نباید مجبور باشد پاسخگوی چیزی باشد که در اختیار او نیست.
و اگر مشکل از نانوایی است، باید با متخلف برخورد شود.
اما مردم را وسط این دعوا رها نکنید!
اینکه نانوا روی شیشه بنویسد «آرد بی‌کیفیت است» شاید اعتراض او باشد؛ اما برای مردم پاسخ نیست.
مردم می‌پرسند:
پس چه کسی مسئول است؟
مردم نمی‌توانند نان را پس بدهند و بگویند چون آرد بد بوده، پولمان را پس بدهید!
نان را می‌خرند، پولش را می‌دهند و مجبورند مصرف کنند.
مسئولان؛ توپ را به زمین همدیگر نیندازید!
دیگر وقت آن نیست که هر دستگاه، مسئولیت را به دستگاه دیگری پاس بدهد.
جهاد کشاورزی بگوید گندم چه کیفیتی دارد.
متولی غله بگوید آرد چگونه تولید و توزیع می‌شود.
دستگاه‌های نظارتی بگویند کیفیت چگونه کنترل می‌شود.
مسئولان مربوط به نان هم درباره کیفیت نهایی پاسخ دهند.
مسئله پیچیده نیست.
نانوا می‌گوید آرد بد است.
مردم می‌گویند نان بد است.
قیمت هم بالا رفته است.
حالا فقط یک چیز باقی مانده:
پاسخ مسئول!
اگر آرد خوب است، چرا نان خوب نیست؟
اگر آرد بد است، چرا توزیع می‌شود؟
و اگر هر دو خوب هستند، پس مشکل کجاست؟
مردم حق ندارند قربانی این تناقض شوند.
نان را گران نکنید و کیفیت را ارزان!
مردم دیگر تحمل نمی‌کنند که هر بار برای حل مشکل یک بخش، هزینه از جیب آنها پرداخت شود.
این بار باید مشخص شود مشکل کجاست؛
از گندم تا آرد، از آرد تا خمیر، و از خمیر تا نان.
چون سفره مردم جای آزمون و خطا نیست.
نان، قوت مردم است؛ نه محل آزمون کیفیت و مدیریت!
و یک سؤال آخر:
چه کسی پاسخگوی «نانِ گران و آردِ بی‌کیفیت» است؟
صریح خبر