.

چند سالی است که کشور، به‌ویژه در فصل تابستان، با قطعی‌های مکرر برق روبه‌روست. مسئولان، علت این وضعیت را «ناترازی تولید و مصرف» عنوان می‌کنند. در مقابل، برخی دیگر از مسئولان می‌گویند مشکل اصلی کمبود تولید نیست، بلکه شبکه توزیع توان انتقال میزان مصرف مشترکان را ندارد.
اما مانند بسیاری از مسائل دیگر، این بار نیز جامعه به‌تدریج خود را با شرایط تطبیق داده است. امروز کمتر کسی انتظار دارد که قطعی برق به‌طور کامل برطرف شود؛ مطالبه اصلی مردم این است که دست‌کم برنامه زمان‌بندی خاموشی‌ها به‌صورت دقیق اعلام شود تا بتوانند زندگی روزمره خود را بر اساس آن تنظیم کنند. با این حال، حتی همین برنامه‌ها نیز گاهی با آنچه در عمل رخ می‌دهد، همخوانی ندارد.
به نظر می‌رسد روندی تکراری در شکل‌گیری مطالبات عمومی وجود دارد؛ ابتدا مردم به اصل یک مشکل اعتراض می‌کنند، اما پس از مدتی که امیدی به رفع آن نمی‌بینند، اصل مسئله به حاشیه می‌رود و مطالبه به «مدیریت بهتر همان مشکل» تقلیل پیدا می‌کند. گویی دیگر کسی انتظار حذف صف را ندارد و تنها درخواست می‌کند زمان انتظار مشخص باشد یا صف سریع‌تر حرکت کند.
از سوی دیگر، در شیوه مدیریت نیز گاه همین الگو دیده می‌شود؛ به جای حل ریشه‌ای مسئله، بر نحوه اجرای آن یا اطلاع‌رسانی درباره آن تأکید می‌شود. در موضوع برق نیز اکنون اعلام جدول خاموشی‌ها به‌عنوان پاسخی به مطالبه عمومی مطرح می‌شود و از اطلاع‌رسانی چند روز زودتر به‌عنوان یک دستاورد یاد می‌شود؛ در حالی که مطالبه اولیه مردم، تأمین برق پایدار بود.
شاید این وضعیت، همان حکایت آشنایی باشد که انسان، پس از مدتی، به جای اعتراض به اصل مشکل، تنها خواهان نظم و سرعت در تحمل آن می‌شود.

صف طولانی و اعتراض به صف و درخواست تسریع در صف ، یادآور بسیاری از ضرب‌المثل‌های فارسی است؛

بهرام سبزی

#صریح_خبر